Wat ik Geloof (terug van weggeweest)

Jaren geleden woonde ik nog in Nederland. Ik zocht naar mijn toekomst en ik was altijd bezig over wat men over mij dacht en vond.

Het verbaasd mij dat ik moet zeggen dat ik “nog steeds onderweg ben”. Het doet me erg denken aan de tekst “Abraham wist dat hij een eeuwige tent had, maar dat het niet hier zou zijn”.

Gelukkig komt niet wijsheid met de jaren, want anders zou ik er nu behoorlijk schaars bij zitten. Er zijn er velen die na vele jaren in het zelfde cirkeltje lopen als dat ze deden tig jaren geleden. Dat moet een bevestiging voor de ware wijzen zijn.

Hoe ik er nu bij zit stelt me lichtelijk teleur, al zullen velen erg jaloers op me zijn. Het is met name de anonimiteit waarin ik moet leven, dat erg arm aanvoelt. Ik leef niet anoniem, want mijn naam wordt gekoppeld aan een groot en snel groeiend bedrijf in het buitenland. Ik heb wel alles wat ik voor nu wil, maar nog niet alles wat ik wil. Ik heb wel alles wat ik voor nu wil, maar mijn oude identiteit mis ik. Het nieuwe, wat tegelijk weer het oude is, brengt niet echt het diepe geluk dat ik hoopte.

Sommige lessen leer je door het te doen, maar uiteindelijk leer je alles door God. God bereik je niet. God bereikt jouw.

Op die manier is God een nostalgie geworden. Eerder een struikelblok. Want ik verlang er sterk naar. En de mens is geneigd iets te doen voor iets waar hij of zij naar verlangt. Maar God is alleen uit genade, dus niet te bereiken door dingen te doen.

Opnieuw zal ik geloven, opnieuw zal ik gaan, hopende het weer terug te vinden, het ware geluk.